Vandaag was mijn brooddag.
Na een snel ontbijt, ging ik naar Utrecht.
Daar raakte ik op een terras, 
aan de rand van een straat,
in trance.
Telkens kwam er een man voorbij,
met onder zijn arm een mand geklemd.
In de mand lag een grijsblauwe deken.
Een lege mand en alleen die deken.
Binnen drie minuten kwam hij terug.
Maar dan zat er iets onder de deken.
Een hondemand,
wat zat er onder.
Iedereen op het terras ging zich ermee bemoeien. 

Snel kwam hij retour met een lege mand.
En weer heen en weer terug,
wat er verder op dat moment om me heen gebeurde is me wat ontgaan.
Maar na de vijfde of zesde keer kwam ik erachter.
Hij liep van de bakker naar zijn kraampje iets verderop in hartje Utrecht.
Daar staat zijn stalletje waar hij de lekkerste broodjes verkoopt.
juist vandaag had hij heel veel klanten.